Was er toen maar een ouderschapsplan verplicht!

Lieve Papa,

Hoe goed ik m’n gevoelens naar elk willekeurig persoon kan uiten, zo slecht kan ik het naar jou. Om mijn emoties niet in de weg te laten staan van hoe ik het ervaren heb en hoe ik me daadwerkelijk van binnen voel, schrijf ik je een brief.

16 jaar lang was jij, mijn papa, mijn veiligheid, mijn stabiliteit en ongeacht wat er tussen jou en mam speelde, heb je nooit het recht gehad mij dit te ontnemen. Jij koos ervoor om je rug te keren naar mij terwijl, zelfs tot de dag van vandaag, jij op mijn onvoorwaardelijke liefde kan vertrouwen. Hoe komt het, dat ik met de vragen, schuldgevoelens, verdriet en onbegrip vast zit? En jij, versterkt dit gevoel door mij de consequenties van situaties welke door jou zijn gecreëerd te verwijten, omdat je niet wilt erkennen dat ik 16 jaar en een puber was en jij 44 en een volwassen man. Hoe kon je van mij op dat moment verwachten dat ik het vermogen had om te relativeren wat er gebeurde! Hoe kon jij, van mij op 16 jarige leeftijd verwachten, dat ik zou aangeven, dat ik je nodig had. Ik werd boos, dat was mijn manier van uiten, agressie. Puur, omdat ik jou mistte en je nodig had, pap, zo hard nodig had.

Ik was te jong om te begrijpen wat jij meemaakte, hoe jij je voelde. En had ik maar rustig kunnen zitten en met je praten over hoe ik me voelde en wat er gebeurde. Gewoon als 2 volwassenen, geen meerdere, geen mindere en geen derde partij. Dan was het zeker anders afgelopen maar zelfs dan betwijfel ik of jij, je rol als vader had weten op te pakken. Ik begrijp dat je een roze bril op had, ik begrijp dat het gevoel dat je mistte en wat je dacht gevonden te hebben niet wilde opgeven. Dat, dat op dat moment jou veiligheid bood. Echter, pap in jouw zoektocht ben je vergeten ons jouw veiligheid te bieden. En wat misschien het ergste van alles is, is dat je zoektocht nog lang niet voorbij is. Want onvoorwaardelijke liefde pap, is moeilijk te vinden als je op de verkeerde plaatsen zoekt en niet in de gaten hebt dat je kinderen het je altijd willen geven.

Nu ben ik 22 jaar jong en na 6 jaar van verkeerde keuzes, vele dalen en als ik erover nadenk vrij weinig leuke momenten, kan ik zeggen dat het goed met me gaat. Toch wil ik dat je weet hoe ik het ervaren heb, en wie ik in de tussentijd, mede door de ervaringen, geworden ben. Of het wat zal verschillen of niet tussen ons.

Als iemand me zou vragen wat ik toen in die tijd nodig had, hoef ik niet 2 keer na te denken, regels, regels die mijn ouders overeen zijn gekomen waardoor er enigszins routine en stabiliteit is. Het gevoel dat je niet tussen 2 vuren staat, dat wat er tussen je ouders gebeurt ook tussen je ouders blijft. Dat, zeker wanneer iemand in zijn puberjaren zit en naar zichzelf op zoek is, te allen tijde een veilige thuisbasis heeft. Een plek waar die zich volledig zichzelf voelt.  En de zekerheid dat jij, als kind, wat er ook gebeurt, op # 1 staat! Ik ben ervan overtuigd dat een kind met een bepaalde zekerheid moet opgroeien, zeker meiden. Doordat niks om mij heen zeker was en niemand de aandacht voor mij had welke ik nodig had, begon ik mijn eigen zoektocht naar zekerheid. Ik dacht het gevonden te hebben bij een jongen, welke misbruik heeft gemaakt van mijn onzekerheid. Ik heb zoveel toegestaan, puur omdat ik geen stabiliteit had, niks om op terug te vallen en desondanks dat mijn toenmalige vriend een gigantische eikel was, bood hij mij ‘veiligheid’. Dat wat jij mij had moeten geven pap. Jij als man zijnde had mij moeten uitleggen hoe een man met je om behoort te gaan en jij als vader had er wat aan moeten doen dat ik het toeliet gebruikt te worden. Desondanks heeft het mij gevormd tot de persoon wie ik nu ben, op dit moment. Mijn leven heeft 6 jaar stilgestaan doordat mijn ouders te veel met zichzelf bezig waren tijdens de echtscheidingsprocedure en ik na deze periode van, hoe zullen we het noemen, ‘ontoerekeningsvatbaar ‘ , de leeftijd had bereikt dat ik niks meer aannam van mijn ouders.  Nogmaals, had ik ouders gehad die met elkaar moesten communiceren betreffende ons, was het zo anders gelopen. Had ik misschien de dingen gedaan welke een meid van mijn leeftijd doet. Had ik hobby’s gehad, m’n school afgemaakt in plaats van te overleven. Ik wil niet dat een kind/puber, vreugde of eventuele vreugde wordt ontnomen door de druk die zij voelen wanneer ouders niet op een normale manier met elkaar of over elkaar kunnen communiceren. Ondanks wat er voorgevallen is waren jij en mam de volwassenen en hadden jullie en vooral jij pap, het recht niet om ons met jullie verdriet op te zadelen wetende dat wij er aan kapot gingen.  Dankzij mama kan ik mijn ervaringen gebruiken in het werk dat ik nu doe. Ik weet nu hoe ik mijn ervaringen moet verwoorden zonder emotioneel te worden. Hierdoor kan ik verhelderende gesprekken hebben met ouders. Dit heeft mij ook meer begrip naar jou toe gegeven. Ik begrijp nu dat in een echtscheidingsprocedure iedereen z’n veiligheid weg is,  maar nogmaals pap, jij was volwassen niet ik. En al bereik ik niks met mijn woorden, ik heb het gezegd, andere ouders zijn er nu van bewust en dus is de keuze aan hen, net als dat de keuze aan jou was en nog steeds is.

Pap, nu weet je hoe ik het ervaren heb en een beetje van wie ik geworden ben als mens. Ik wil dat je weet dat ik het verdriet achter me heb gelaten. M’n leven is nu gevuld met zoveel intrigerende dingen en liefdevolle mensen. De relatie tussen mijn moeder, broer en ik zit goed, gewoon goed, vertrouwd goed, zoals het hoort. Het gemis van een echte vader heb ik geaccepteerd. Je bent en blijft mijn vader en ik hoop dat je vindt naar wat je op zoek bent. Ik zal er altijd zijn en ik ben nu gelukkig volwassen genoeg om je niks te verwijten. Uiteindelijk deed je, je best naar je vermogen.

Pap, ik heb het geprobeerd, ik sta er voor open, maar ik ben niet meer met je bezig… Of jij trots op mij bent doet er niet meer toe.. ik heb geleerd trots op mezelf te zijn.. 6 jaar stilgestaan, het is nu mijn beurt en jij zult, als je dat nog niet hebt, spijt hebben dat jij, je rug hebt gekeerd naar dat waar je uiteindelijk naar op zoek bent.. onvoorwaardelijke liefde

Liefs Je Dochter ©

Reageren:

info@sc-nederland.nl

www.scheidingscentrum-nederland.nl

Tel: 0900-4337853

Kinderen scheiden niet!

Scheiding is een van de meest ingrijpende gebeurtenissen die in een gezin kunnen plaats vinden. Het feit dat ouders, of een van de ouders, een relatie wil verbreken veroorzaakt een vaak een onoverzichtelijke en verwarrende situatie. Ondanks de scheiding van de ouders hebben beide een verantwoordelijkheid naar de kinderen. Over de gevolgen en schade voor kinderen vanwege een scheiding zijn 1001 theorieën. Mijn insteek is praktisch. Als de voorgenomen scheiding een feit is, gaat het erom wat het meest optimaal is voor de kinderen.

Regel 1 is gebruik de kinderen niet om je eigen gelijk te krijgen. Kinderen kiezen niet voor de scheiding dat doen de ouders, of een van de ouders. Vervolgens is het belangrijk om afspraken te maken. Sinds dit jaar is het wettelijk verplicht om een ouderschaps/zorgplan te maken. In een ouderschapsplan, wat een onderdeel is van een echtscheidingsconvenant, maak je afspraken. Niet alleen over wie wanneer de kinderen verzorgt maar ook bijvoorbeeld over zaken als communicatie met school, wie welke beslissingen neemt, waarover per definitie overleg plaats vindt, hoe lang kinderen aaneengesloten met één ouder op vakantie gaan, de omgang met een eventueel nieuwe partner, het al dan niet respecteren van een besluit van de andere ouder terwijl je het er niet mee eens bent,  hoe vaak informeren ouders elkaar….. Zo stel ik, indien gewenst, vele vragen aan scheidende ouders.

Uit mijn praktijk, maar ook uit onderzoek, blijkt dat een ouderschapsplan goed werkt. Veel minder zien ouders elkaar opnieuw voor de rechtbank. Kortom een discussie over de gevolgen is wellicht academisch interessant maar het gaat er in de praktijk om, als de scheiding een feit is, de relatie tussen de partners is over wat ga je doen als vader en moeder?

Investeren in elkaar als ouders van een paar mooie kinderen of de kinderen als inzet gebruiken? Dit antwoord kan ik u niet geven dit zult uzelf moeten doen.

Sta even stil bij deze vraag en kijk of u genoeg van uw kinderen houd om ze niet als inzet te gebruiken, en het belang van de kinderen voorop te zetten.

Een ouderschapsplan is dan ook niet alleen zinvol voor scheidende ouders maar vaak ook voor reeds gescheiden ouders.

Bij een scheiding zijn financiële zaken belangrijk. Goede en gedragen afspraken daarover voorkomt problemen. Meestal zijn deze zaken goed te regelen en te berekenen. Het ouderschap gaat echter ook door na de scheiding. En dan gaat het niet alleen over rechten en plichten, maar ook over ouder blijven.

Kinderen Scheiden niet!

Kinderen hebben recht op een vader en een moeder!

Geertje Roos is directeur van ScheidingsCentrum Nederland

Reageren? g.roos@sc-nederland.nl